Gisteren hebben we mijn moeder begraven. Er is zoveel over te zeggen dat ik niet weet waar te beginnen. Er waren foto’s uit haar leven te zien, er waren lieve woorden van mijn broers en van iemand die haar heel na stond. Er was klokgelui, er waren bloemen, er was familie. Er waren tranen; bitter, verstikt en verwarrend.
Nu is er de stilte, de leegte, de tijd… om alles wat er gevoeld is en gaat worden te doorleven. Een plek te geven.